اشاره به اين كه من در عصر رسول خدا چنان محترم بودم كه از همه به آن حضرت نزديكتر ، بلكه نفس رسول خدا بودم ولى بعد از او چنان مرا عقب زدند كه منزوى ساختند و خلافت رسول خدا را كه از همه براى آن سزاوارتر بودم يكى به ديگرى تحويل مىداد . بعضى نيز گفته‌اند منظور از تمثّل به اين شعر مقايسهء خلافت خويش با خلفاى نخستين است كه آنها در آرامش و آسايش بودند ولى دوران خلافت امام بر اثر دور شدن از عصر پيامبر ( ص ) و تحريكات گستردهء دشمنان ، مملوّ از طوفانها و حوادث دردناك بود ( البته اين در صورتى است كه اعشى حال خود را با حال شخص حيان مقايسه كرده باشد ) « 1 » سپس امام به نكتهء شگفت‌انگيزى در اين جا اشاره مىكند و مىفرمايد : « شگفت‌آور است او كه در حيات خود از مردم مىخواست عذرش را بپذيرند و از خلافت معذورش دارند ، خود به هنگام مرگ عروس خلافت را براى ديگرى كابين بست ! » ( فيا عجبا ! ! بينا هو يستقيلها فى حياته اذ عقدها لآخر بعد وفاته ) . اين سخن اشاره به حديث معروفى است كه از ابو بكر نقل شده كه در آغاز خلافتش خطاب به مردم كرد و گفت : « اقيلونى فلست بخيركم ، مرا رها كنيد كه من بهترين شما نيستم » و بعضى اين سخن را به صورت ديگرى نقل كرده‌اند :

--> ( 1 ) شرح ابن ميثم ، جلد يك ، صفحهء 257 .